CZAS

"Baczcie więc pilnie, jak macie postępować, nie jako niemądrzy, lecz jako mądrzy, wykorzystując czas, gdyż dni są złe.  Do Efezjan 5,15-16
"Szukajcie Pana, dopóki można go znaleźć, wzywajcie go, dopóki jest blisko!"
                    Księga Izajasza 55,6
"W czasie łaski wysłuchałem cię, a w dniu zbawienia pomogłem ci; oto teraz czas łaski, oto teraz dzień zbawienia."    2. List do Koryntian 6,2

Dziękując wszystkim, którzy zajrzeli do mojego bloga, życzę Wam, drodzy czytelnicy, byście mogli być w jakiś sposób ubogaceni moimi przemyśleniami.
By posty, które tu znajdziecie, nie pozostały bez echa.Życzę Wam, kochani,by każde  zamieszczone tu słowo służyło naszemu duchowemu rozwojowi.
W tym ostatnim dniu 2011 roku kieruję do Was słowa o Czasie, jakie znalazłem
na ostatniej kartce kalendarza Dobry Zasiew 2011 :
                                                 CZAS
Moim imieniem jest Czas. Nie byłem zawsze i nie będę zawsze. Teraz jeszcze jestem i mam wpływ na całe życie.Ludzie czekają na mnie i poddają mi się, ogarnięci lękiem przede mną.Nikt nie jest w stanie mnie powstrzymać, jedynie Bóg.Jestem pod Jego kontrolą.On mówi,że mój koniec się zbliża.
A potem? - potem będzie za późno...za późno, żeby się nawrócić, za późno by się pojednać z Bogiem przez Pana Jezusa Chrystusa, Jego Syna. Za późno, żeby uwierzyć, nie tylko w Boga, ale w Jego Słowo, a więc uwierzyć Bogu! Łzy, strach i niewypowiedzialny żal będą nieprzerwanie wypełniać całą wieczność.
Moim imieniem jest CZAS i kroczę naprzód bez ustanku ku końcowi, zabieram także i Ciebie do wieczności, czy chcesz, czy nie.Przemijam nieubłaganie.


     A Bóg mówi: "Oto teraz czas przyjemny: oto teraz czas zbawienia" 
                                 2.Kor.6,2.

Życzę wszystkim, w nadchodzącym, 2012 roku, by czas łaski, jaki daje Bóg, był
udziałem każdego z nas.Byśmy nie bali się upływającego czasu, radośni wiarą w naszego Pana Jezusa Chrystusa !!!

JAK JA SIĘ CZUJĘ

Przeglądając "stare papiery"  moja żona znalazła fajny wiersz naszej polskiej noblistki Wisławy Szymborskiej.A ponieważ treść tego wiersza coraz bardziej mnie dotyczy i coraz częściej mam podobne do opisanych w wierszu dolegliwości, to postanowiłem go(wiersz) upublicznić.

                JAK JA SIĘ CZUJĘ
Kiedy ktoś zapyta, jak ja się dziś czuję,
grzecznie mu odpowiem, że "dobrze, dziękuję".
To, że mam artretyzm, to jeszcze nie wszystko,
astma, serce mi dokucza i mówię z zadyszką,
puls słaby,krew moja w cholesterol bogata...
lecz dobrze się czuję, jak na moje lata.
      Bez laseczki teraz chodzić już nie mogę,
      choć zawsze wybieram najłatwiejszą drogę.
      W nocy przez bezsenność bardzo się morduję,
      ale przyjdzie ranek...znów dobrze się czuję.
      Mam zawroty głowy, pamięć "figle" płata,
      lecz dobrze się czuję, jak na swoje lata!
Z wierszyka mojego ten sens się wywodzi,
że kiedy starość i niemoc przychodzi,
to lepiej zgodzić się, ze strzykaniem kości
i nie opowiadać o swojej starości.
Zaciskając zęby z tym losem się pogódź
i wszystkich wokoło chorobami nie nudź!
     Powiadają: "Starość okresem jest złotym",
     kiedy spać się kładę, zawsze myślę o tym...
    "Uszy" mam w pudełku, "zęby" w wodzie studzę, 
    "oczy" na stoliku, zanim się obudzę...
     Jeszcze przed zaśnięciem ta myśl mnie nurtuje:
    "Czy to wszystkie części, które się wyjmuje?"
Za czasów młodości (mówię bez przesady)
Łatwe były biegi, skłony i przysiady.
W średnim wieku jeszcze tyle sił zostało,
żeby bez zmęczenia przetańczyć noc całą...
A teraz na starość czasy się zmieniły,
spacerkiem do sklepu, z powrotem bez siły.
     Dobra rada dla tych, którzy się starzeją:
     niech zacisną zęby i z życia się śmieją.
     Kiedy wstaną rano,"części" pozbierają,
     niech rubrykę zgonów w prasie przeczytają. 
     Jeśli ich nazwiska tam nie figurują,
     to znaczy, że zdrowi i dobrze się czują...


                        Wisława Szymborska

       

CIĄGŁE NAWRACANIE SIĘ

Czytając dzisiejsze rozważania Oswalda Chambersa "KU TOBIE BOŻE MÓJ"
doznałem olśnienia.Uświadomiłem sobie prawdę, która wydaje się tak oczywista, że nawet człowiek się nad nią nie zastanawia.Początkiem rozważań jest werset z Ew. Mateusza 18:3 [....] jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebios.
Słowa te, które wypowiedział nasz Pan odnoszą się do początkowego okresu naszego nawrócenia.Musimy jednak pamiętać, aby nawracać się każdego dnia i stale wracać do Boga.Powinniśmy swe życie powierzyć Bogu, a nie pokładać nadziei na własnych umiejętnościach! Nasze naturalne życie powinno stać się uległe wobec życia duchowego, by słuchało nakazu Ducha Bożego.Duch Boży pozostaje niezmienny, a Jego zbawienie też nie ulega zmianie.Musimy przyoblec się w "nowego człowieka(Ef.4,24).Nie możemy pozostawać pod panowaniem swego naturalnego życia- to Bóg ma w nas panować!
Lubimy swą niezależność i samowolę, jesteśmy pyszni i uparci.To co dla Boga jest upartą słabością, my nazywamy siłą.W naszej naturze jest wiele sfer, które nie stały się uległe.Wszystkie dziedziny naszego życia, powoli i systematycznie poddajmy woli Bożej.Aby to osiągnąć,musimy codziennie się nawracać!!!

  

PODARUNKI PANA BOGA

Najwspanialszym podarunkiem, jaki otrzymaliśmy, ale też ciągle otrzymujemy od Pana Boga, jest Jego Syn Jezus Chrystus.Nie ma piękniejszego podarunku, o czym przypominamy sobie wspominając narodziny Pana Jezusa w stajni betlejemskiej.Jezus Chrystus przyszedł na świat, aby odkupić moje i twoje grzechy.Swą drogocenna krwią odkupił grzechy całej ludzkości.Oddając za nas, grzeszników, swoje życie zapewnił nam wieczne zbawienie! Pokazał nam, jak powinna wyglądać miłość-miłość do Boga, ale też umiłowanie bliźniego! Pan Jezus nas tego uczył i uczy każdego dnia. Codziennym swoim życiem możemy pokazywać, jak ma wyglądać miłość bliźniego objawiona życiem na ziemi i nauką Pana Jezusa. Jestem wdzięczny Jezusowi Chrystusowi, że i mnie to objawił. Że mogę się tego cały czas uczyć i dawać przykład swoim dzieciom i wnukom! Cieszyliśmy się z Alinką i dziękowaliśmy Panu Bogu za to, że wspólnie z naszymi dziećmi i wnukami mogliśmy się spotkać na świątecznym obiedzie.Dziękowaliśmy i dziękujemy Bogu za Nadię, Remika,Kasię i Mariusza.Dziękujemy za Klaudię,Kacperka, Radka i Zuzię- nasze wnuki! Dziękuję Panu Jezusowi za moją żonę Alinkę, za Jej talenty, którymi została obdarzona i ciepło Jej serca promieniujące na mnie i naszych najbliższych- dzieci i wnuków...Dzięki Ci składam Panie Jezu za moją rodzinę! Kilka fotek z rodzinnego spotkania w święto Bożego Narodzenia:

BOŻY WZÓR DLA KOŚCIOŁA XXI WIEKU

Kolejne już kazanie Słowa Bożego w zborze w Palowicach brat Marian Pawlas poświęcił Kościołowi.Tym razem skupił się na omówieniu wzorca Kościoła Jezusa Chrystusa w XXI wieku.Chciałbym pokrótce omówić główne przesłanie, które wypływa z treści kazania. Pan Jezus w Ewangelii Mateusza powiedział, że zbuduje Kościół, a bramy piekielne nie zwyciężą go. Kościół to Ciało, Organizm, Rodzina.Dzięki Bożej łasce, natchnieni Duchem Świętym, stanowimy jedność. Kościół to Drużyna, w której każdy wie, używając języka sportowego, "na jakiej gra pozycji".W Księdze Kaznodziei Salomona 9 czytamy, że lepiej jest dwom, niż jednemu.Pan Bóg posyła Kościół- brata, siostrę...W Liście do Efezjan 4: 11,13,15 Ap. Paweł pisze, jak ma wyglądać Kościół Chrystusa.A podsumowaniem jedności i spójności w Kościele jest werset 16 z tego samego Listu: "Z którego całe ciało spojone i związane przez wszystkie wzajemnie się zasilające stawy, według zgodnego z przeznaczeniem działania każdego poszczególnego członek, rośnie i buduje siebie samo w miłości". Służmy wzajemnie jedni drugim. Byśmy się mogli budować w wierze. Wzorzec pierwszego Kościoła jest przedstawiony w Dziejach Apostolskich 6:1-7.Kościół pierwszych chrześcijan szybko się rozrastał.Przybywało też problemów.Problemy zaś są wyzwaniem!Lecz gdy pojawiają się jakieś problemy, oznacza to, że jest w nich życie. Niestety, gdy się pojawiają , to towarzyszy im szemranie, a to nie służy budowaniu wiary. Tak jak apostołowie szybko zareagowali na pojawiające się trudności w pierwszym, rozrastającym się ilościowo zborze, tak i dzisiaj,pastorzy, bracia starsi, diakoni, też powinni szybko reagować!Bo Kościół musi się wzajemnie uzupełniać i budować.Trzeba obserwować i znajdować ludzi, których Pan Bóg obdarzył odpowiednimi darami.I każdy powinien robić co do niego należy! Musimy być jednocześnie bez przerwy kontrolowani przez Ducha Świętego.Jeśli będziemy słuchać, co mówi do nas Duch Święty i postępować zgodnie z tym co do nas mówi, to oznaczać będzie, że jesteśmy pełni Ducha Świętego.Musimy mieć w pełni tego świadomość!W Bożym Zborze każdy ma swoje miejsce.Ważne jest, by każdy odnalazł w nim swoje powołanie. Aby mógł wykorzystać dary i talenty, w jakie wyposażył go Bóg.Powołanie diakonów i położenie przez braci starszych na ich głowy rąk oznacza, że oni są potrzebni i nieodzowni do pomocy ! Tak jak w Kościele I wieku, tak i w dzisiejszych kościołach, gdy one się powiększają, potrzebni są pomocnicy- członkowie zboru, którzy będą pełnić różnorodne służby! Problemy są normalną rzeczą: - stwarzają nowe możliwości; - odkrywają, jakie są potrzeby zboru; - dzięki Bożemu Słowu jesteśmy zachęceni do dokonania zmian; - wypróbowują naszą miłość! KIEDY POJAWIA SIĘ PROBLEM, TO UCZYMY SIĘ KOCHAĆ!

Wieczór Pieśni

"Będę śpiewał Panu, pókim żyw, Będę grał Bogu memu, póki jestem. Oby mu miła była pieśń moja! Ja radować się będę w Panu!" Psalm 104: 33,34. Pełni radości, po długim i tęsknym oczekiwaniu, bo znów minął rok, spotkaliśmy się w kaplicy zboru w Palowicach, aby pieśnią i grą na różnorodnych instrumentach, oddać cześć i chwałę Najwyższemu.Blisko 400 ludzi szczelnie zapełniło budynek zboru, aby śpiewać(także wspólnie) i podziwiać talenty muzyczne braci i sióstr z Palowic, Mikołowa, Jastrzębia,Żor, Świętochłowic...Z różnych stron, przybyli, by przeżywać radosne uniesienia płynące z pieśni wielbiącymi Pana Boga. Każdy z wykonawców wznosił się na szczyty swoich umiejętności wokalno-muzycznych. Śpiewały całe rodziny- Rzycznioków,Głyków, Pawlasów,Ruszczyńskich. Śpiewały dzieci i młodzież, ich rodzice i dziadkowie...Słychać było dźwięki organów, perkusji, gitar, trąbki i saksofonu;dziewczyny z Palowic i brat z Mikołowa rzewnym brzmieniem skrzypiec roztkliwiały nasze chrześcijańskie dusze.Była też i niespodzianka - po raz pierwszy, po kilkutygodniowych przygotowaniach i próbach wystąpił dwudziestokilkuosobowy chór zborowy.Pod "batutą" Sary Pawlas chór zaśpiewał dwie pieśni ze śpiewnika pielgrzyma:"O, wzywaj Mnie"(Śp. P. nr 353), oraz "Z niedoli wielkiej"( Śp.P. nr 770). Można stwierdzić, że wszyscy w zborze byli mocno zaangażowani w przygotowanie Wieczoru Pieśni.Bracia starsi śpiewali(Marian i Richard), albo grali ( Grzegorz na organach). Grzegorz prowadził też konferansjerkę...Siostry przygotowały na koniec też inną,smaczną niespodziankę- pyszne kanapki, którymi można się było posilić po koncercie w kawiarence zborowej. Tu, w kawiarence, popijając ciepłą czekoladę, spędziliśmy kolejne, długie minuty na spotkaniu ze starymi, często dawno nie widzianymi przyjaciółmi,ale i z tymi, z którymi na co dzień spotykamy się na zgromadzeniach i nabożeństwach... Miły i sympatyczny to był czas. Czas, który dał nam Bóg ! Dziękujmy Bogu za tę łaskę i przywilej! Najwspanialszym podziękowaniem będą wersety Psalmu Dawida -Ps.150: Alleluja. Chwalcie Boga w świątyni jego, Chwalcie go na ogromnym jego nieboskłonie, Chwalcie go dla potężnych dzieł jego, Chwalcie go za niezmierzoną wielkość jego! Chwalcie go na głośnych trąbach, Chwalcie go na harfie i cytrze! Chwalcie go bębnem i pląsaniem, Chwalcie go na strunach i na flecie! Chwalcie go na cymbałach dźwięcznych, Chwalcie go na cymbałach głośnych! Niech wszystko, co żyje, chwali Pana! Alleluja.

13 MIESIĘCY ETIOPII

Dzisiaj otrzymałem kolejny list od Brata Czesława Bassary, który, dziękując za wszystkie modlitwy, przekazuje informacje o tym, czym aktualnie się zajmuje i jak przebiega Jego służba.Oto treść Jego listu: W dniu 17 grudnia 2011 07:55 użytkownik Czeslaw Bassara napisał: Addis Abeba, Asgori, Genchi, Jeldu (Etiopia), Hidar 29 -Tahisas 9, 2004 Drodzy modlący się Przyjaciele! Mam radość w tym, że znów mogę do Was pisać. Jesteście dla mnie drodzy i doceniam Wasze modlitwy o mnie i moją służbę, obecnie w Etiopii. Być może wiecie, że Etiopia posługuje się swoim własnym kalendarzem, który ma 13 miesięcy w roku, a rozpoczyna się 11-go miesiąca Mesker, który jest pierwszym miesiącem w ich kalendarzu; Hidar jest trzeci, a Tahisas czwarty. Kiedy w nagłówku napisałem rok 2004, to chcę, abyście wiedzieli, że to nie jest pomyłka. Według naszego kalendarza przebywam w Etiopii w dniach od 9 do 19 grudnia 2011. Znów uczę się, że sposób patrzenia jest często zależny od punktu siedzenia. Etiopia to wspaniały kraj! 13 słonecznych miesięcy w roku! Co tutaj robię? Tak, na zaproszenie Mulugety uczę i zwiastuję Słowo! Uczę Słowa Bożego w kraju, z którego przybył dworzanin etiopski, usłyszał Słowo zwiastowane przez Apostoła Filipa prawie 2000 lat temu, o czym czytamy w Dziejach Apostolskich 8:26-39. Mimo iż kraj ten przyjął chrześcijaństwo tak wcześnie, musi być znów ewangelizowany. Właściwie, każde pokolenie wymaga nowej ewangelizacji. Mam tutaj sposobność wykładania Słowa na czterech konferencjach (dla nauczycieli, przywódców zborowych (2), ewangelistów). Przez dwa dni dzielę się Słowem na zgrupowaniu pracowników CEF, a także na uroczystości otwarcia biura lokalnego CEF w Addis Abebie. Usługuję Słowem na nabożeństwach zborowych. Ludzie w Etiopii są bardzo głodni Słowa Bożego! Dowiedziałem się, że 19% ludności Etiopii to ewangelicznie wierzący. Ludność Etiopii wzrosła z 33.5 miliona w roku 1983 do ponad 82 milionów w tym roku. Ludność jest zróżnicowana, bo jest tu ponad 80 grup etnicznych posługujących się swoimi językami, mają nawet własne alfabety. Cztery główne języki to oromo, amharyjski, tigraj i somalijski. Dziękuję Bogu, że tłumaczenia zarysów moich kazań biblijnych są na ukończeniu w tych czterech językach, którymi posługuje się 75% mieszkańców Etiopii. Przynajmniej 45% tutejszej ludności to dzieci! Jakież to wielkie pole misyjne! Kiedy przybyłem do Etiopii pierwszy raz w roku 2008 w CEFie było tylko 3 pracowników, obecnie jest ich 8. Dzięki Bogu za zespół CEF prowadzony przez Zerihuna . 5 i pół miliona dzieci przypada na jednego pracownika CEF. Widziałem wiele dzieci biorących żywy udział w nabożeństwach zborowych. Pracownicy wśród dzieci potrzebują szkoleń, materiałów i zachęty ze Słowa Bożego. Proszę Was o modlitwy o tych, którzy już poświęcili się służbie ewangelizowania dzieci w Etiopii i módlmy się, aby było ich jeszcze więcej. Dowiedziałem się, że Etiopia jest głównym producentem kawy w Afryce. Wiem, że słowo ‘kawa’ jest pochodzenia etiopskiego, bo w mieście Kaffa po raz pierwszy na świecie sporządzono kawę jako napój. Etiopska kawa smakuje! To samo mogę powiedzieć o ‘indżerii,’ specjalnym, kwaskowatym chlebie podobnym do naleśników, tylko większym. Wielu Etiopczyków uważa, że biblijny Melchisedek pochodził z Etiopii, królowa z Saby (z Etiopii) odwiedziła Salomona, wyznawała wiarę w jednego Boga, arka przymierza przechowywana jest nadal w Etiopii? Nie będę z Etiopczykami się sprzeczał. Cieszę się etiopską gościnnością, gdziekolwiek się udaję i dziękuję Bogu za wiele otwartych drzwi. Dziękuję Wam bardzo za zachęcające słowa, które nadchodzą od wielu z Was. Dziękuję także za modlitwy o Helenę (moją żonę), która obecnie jest w domu, w Polsce. Wasz współpracownik w Chrystusie, Czesław Bassara (www.proword.eu